Waar Het Allemaal Begon

En zo waren we aangekomen bij de laatste dag van onze grote reis. Gelukkig deze ochtend geen wekker om vroeg op een luchthaven te zijn, maar gewoon nog de tijd om wat in de stad te gaan doen.

Na ons minimalistische ontbijt stapte we naar buiten en liepen we door de vele winkelstraatjes in de richting van de rivier “Estuarium”, ook wel “Gouden Hoorn” genoemd in het Nederlands. We kwamen aan bij het water en we keken onze ogen uit. Ook hadden we hier goed zicht op de bekende “Galata Kulesi toren”.

Onze verste punt voor vandaag was de “Galata Köprüsü”. Deze brug is vooral bekend door alle vissers die er elke dag staan om sardientjes te vangen.

Femke keek maar wat graag in alle emmers om te zien wat de vangst van de dag was.

Op de terugweg liepen we van de ene bazaar, door naar de andere bazaar. We hadden ineens weer heel veel vrienden en bij sommige van onze nieuwe vrienden kochten we dit keer ook wel eens wat.

Edwin was dus in zijn element, want hij kon weer onderhandelen. Femke moet dit spel nog een beetje leren begrijpen, want voor haar is het maar wat verwarrend…. gaan we het nu wel of niet kopen?

Ondertussen hadden we best wat meters gemaakt en dat vertelde onze voeten ons ook wel. We besloten om weer naar het hotel te gaan. We deden er op ons gemak lunchen en pakten voor de laatste keer onze koffers in.

Eenmaal beneden hoefden we niet lang te wachten of onze taksi (en ja zo schrijf je het echt) kwam aangereden. Het was inladen en in 45 min waren we op de luchthaven.

We moesten eventjes kort wachten voordat we konden inchecken. Gelukkig was er een speeltuin in de buurt van de incheck-balie.

Het was daarna koffers inleveren, door de douane, security check en wachten bij de gate. Gelukkig was er van alles te doen en hoefden we ons niet te vervelen.

Eenmaal bij het vliegtuig, mochten we als een van de eersten naar binnen en hadden we alle tijd om ons te installeren. We vertrokken mooi op tijd met een ondergaande zon.

Na een relatieve korte vlucht van 3,5 uur kwamen we aan in Schiphol. Wat voelde dit vreemd om zo ineens in het zeer natte en koude Nederland te zijn.

Toen we bij de bagageband aankwamen moesten we lang op onze koffers wachten. Tijdens onze gehele reis hebben we nog nooit zo lang moeten wachten. Het mocht de pret niet drukken, want toen we door de deuren van de ontvangsthal kwamen, stond daar een heel welkomstcomité! 

Wat ontzettend fijn om weer samen met vrienden en familie te zijn. Wat hebben we dit stiekem ontzettend gemist!

We verplaatsten ons richting de auto’s en niet veel later reden we richting het Ridderkerkse. Een klein uurtje later reden we toch echt onze straat in. Wat voelde dit vreemd en tegelijkertijd echt als thuiskomen.

En zo kwamen we aan het einde van onze onvergetelijke wereldreis. Een reis als deze is normaal al een uitdaging. Voeg daar een 3 jarig meisje aan toe en je krijgt een hele andere verhaal. Een verhaal met hele andere uitdagingen. Ga er maar aanstaan, bijna 6 maanden van huis niet wetende wat de wereld je brengen zal. Het heeft ons prachtige dingen laten zien. 

Van ongerepte natuur tot uitgestrekte wildernis. Ontelbaar aantal wilde dieren, zowel aan land als in de zee. Van totale eenzaamheid tot in het midden van wel 35 miljoen mensen in 1 stad. Wat we allemaal hebben mogen beleven was indrukwekkend in het quadraat en zo intens dat elke zintuig in je lichaam bij op tilt slaat en dat het bijna niet meer te bevatten was..... en dat is het eigenlijk ook wel. 

Onze reis is bijna niet in niet woorden te omschrijven, daarom zijn we blij dat we elke dag de tijd hebben genomen om een moment van rust te pakken om dit blog te maken, want oh wat gaan we dit nog vaak herbeleven. We houden hierdoor de herinneringen meer dan levend en hopelijk kunnen we dat ook voor Femke doen en er zo voor te zorgen dat het haar leven voor altijd zal blijven verrijken. 

Want ook al was het soms nog oh zo zwaar en stelden we onszelf soms de vraag wat we aan het doen waren. Het heeft ons uiteindelijk dichter bij elkaar gebracht en ons aan alle kanten verrijkt. Het was een wereldreis om nooit te vergeten!

Istanbul

Na een onrustige nacht van veel wakker liggen, gingen we om 7 uur uit bed en ontbijten. Nadat we op de kamer truien en winterjassen hadden aangetrokken, gingen we lopend op pad.

We kwamen om iets voor 9 uur aan bij de “Hagia Sophia” moskee en nadat we kaartjes hadden gekocht mochten we naar binnen. 

Hierna was het maar kort lopen naar de “Sultan Ahmetmoskee Sultanahmet Camii”, oftewel de blauwe moskee. Hier moesten we onze schoenen uit, wat Femke elke keer grappig blijft vinden.

Eenmaal weer buiten zagen we “The Hollow Tree” en Femke kon precies door het openstaande poortje de boom in. 

We waren 2 straten verwijderd van de “Arasta Bazaar” en we besloten een kijkje te nemen en er door heen te wandelen. Uiteindelijk kochten we er souvenirs en dronken we heerlijke thee. 

Eenmaal weer terug op het grote centrale plein, vroeg Edwin aan Femke of ze een ijsje wilde. Hij had namelijk een ijscoman gezien die een trucje deed met het draaien van ijshoorntjes. Hoe hard Petra lachte om het beteuterden gezichtje van Femke, terwijl ze alleen het hoorntje zonder ijsje vasthield, zo beteuterd en verdrietig was Femke. Gelukkig draaide ze snel bij toen de vriendelijk man haar het echte ijsje gaf.

Inmiddels was het lunchtijd en we besloten dit op de hotelkamer te doen. Tegelijkertijd konden we eventjes wat opwarmen, want die kou waren we nog niet zo gewend.

Nadat we gedouchet en gerelaxt hadden, liepen we rond 4 uur naar het “Topkapıpaleis Topkapı Sarayı Müzesi”. We maakten foto’s van de buitenkant en liepen daarna terug naar de speeltuin in het “İBB Gülhane Korusu” park.

Tegen half 6 kregen we toch wel trek en besloten op de terugweg naar het hotel ergens te eten. We gingen naar binnen bij “Gül-i Bülbül Cafe&Çay Bahçesi”. Edwin at er heerlijke dunne kabab in een broodje en de dames een tosti met patatjes.

Een klein uurtje later liepen we terug naar het hotel en zwaaide Femke tussendoor naar passerende tram-bestuurders.

Femke gaf zelf aan dat ze naar bed wilde. Toen ze sliep bedachten wij hoe onze laatste dag van dit mooie, grote avontuur eruit zou gaan zien.

Poging 2

Nadat we met zijn drieën nog eventjes in het 2 persoonsbed hadden geslapen, werden we om half 1 wakker van onze wekker. We kleden ons aan liepen met een slapende Femke op de arm naar de receptie van het hotel om uit te checken.

Hierna was het gelukkig niet lang lopen en wachten, voordat we bij de gate konden inchecken voor het vliegtuig. Wel hadden we eerst nog even dubbel, dubbel gecheckt dat onze bagage aan deze nieuwe vlucht gekoppeld was en in het vliegtuig geladen was. Check!

Om iets voor 3 uur ging het vliegtuig de lucht in en op het laatste uur na, was het een goede stabiele vlucht. Femke werd net voor de landing wakker en kon ze de speciaal gemaakte tekeningen aan de piloten geven.

Bij de douane werden er weer stempels in onze paspoorten gezet en liepen we daarna door om te zien of onze koffers er ook daadwerkelijk waren. We waren nog niet bij de goede band of we zagen onze koffers al een rondje maken. Voordat we naar buiten liepen, at Femke een stukje chocolade die ze van de steward in het vliegtuig had gekregen.

Eenmaal buiten, stonden we toch in de kou! We haalden snel onze winterjassen uit de koffers. We wisten dat het hier kouder zou zijn, maar toch was de kou even wennen. We stapten in een Uber en reden in een goed uur naar het “Royal Bosphorus Hotel & SPA”. We werden geholpen met onze spullen naar de kamer, aangezien Femke weer in slaap was gevallen.

Het was inmiddels rond 9 uur en nadat we ons opgefrist hadden, gingen we ontbijten. Eenmaal terug op de kamer sliep Edwin even en speelde Petra en Femke samen met haar nieuwe auto’s die we op de luchthaven hadden gekocht. 

Rond lunchtijd gingen we bij de supermarkt om de hoek wat boodschappen doen, aangezien ze hier geen brood serveren in ons hotel.

De rest van de middag deden we het heel rustig aan, de vermoeidheid sloeg namelijk redelijk toe. Net na half 5 liepen we naar beneden en vroegen we bij de receptie welke kant de restaurants waren. De vriendelijk meneer liep met ons mee en zo aten we heerlijk bij de “Azzurro Pub”.

Nadat we terug waren in het hotel, sliepen Femke en Edwin al snel. Petra las nog eventjes in haar boek en sliep daarna ook.