Hele Grote Zandbak

Vanochtend werden we wakker om 7 uur en iets voor 8 uur zaten we aan het ontbijt. We namen croissantjes en wat fruit mee voor onderweg en om kwart over 9 waren we uitgecheckt. 

We begonnen deze dag met het terugrijden van de bergroute naar beneden. 

Ruim op tijd passeerde we het stuk wat straks afgesloten zou zijn wegens de wielerronde. Althans, dat dachten we. 

Eenmaal in het dorp was er ook veel afgesloten. We zochten een andere route en reden wat heen en weer, totdat we een gravelweg vonden tussen de huizen door. We konden hierna de snelweg op en keerden het klaverbladen terug op de snelweg.

Halverwege de route tankten we nog, aangezien dat in de woestijn straks wellicht niet mogelijk was. Ook kochten we een ijsje, brood, tissues, chips en vochtige doekjes. Edwin betaalde 650 rial, oftewel €1,54. 

Onderweg kwam er een vreugde gil vanaf de achterbank, mama!!!! papa kijk!!!! Dromedarissen!! Ja hoor, er stonden er een aantal dicht langs de kant van de weg. Wat super gaaf!

Rond 2 uur kwamen we aan bij het adres om lucht uit onze banden te laten lopen. Aangezien het dicht was, gingen we naar het autobedrijf ernaast. Het duurde niet lang meer, voordat we echt de woestijn in zouden rijden.

Van half 3 tot half 4 reden we in de woestijn, maar konden het adres niet vinden. Super gaaf was het om door de zandduinen te rijden en dromedarissen te zien. 

Uiteindelijk toch maar even nagevraagd en het bleek dat we een zandduin te ver zaten. Nadat we helemaal terug gereden waren, werden we samen met nog een andere auto begeleid naar de juiste plek. 

Om 4 uur waren we dan eindelijk op de plek van bestemming en konden we er heel hard om lachen. Wat een avontuur!

We werden welkom geheten met sinaasappels, bananen en koffie. Hierna kregen we tent nummer 10 toegewezen. Hierin stond niets meer dan 3 bedden onder een klamboe, een kapstok en een tafeltje met 3 flesjes water erop. 

We hadden tot 7 uur de tijd voor onszelf. Edwin vloog diverse keren met de drone en maakte ook veel foto’s met de camera. Petra las haar boek en Femke vermaakte zich prima in het zand met haar schep met het vangen van mieren.

Om half 6 liepen we de zandduin op en dat was erg pittig, maar Femke deed dit nog het beste van ons allemaal. We hadden 10 min om bij te komen voordat de zon onder ging. Het was super mooi en een geweldige ervaring! 

De terugweg ging erg gemakkelijk en een stuk sneller. Femke haar lijfje ging sneller dan haar voeten en het duurde niet lang of ze viel voorover in het zand. 

Nadat we haar gedoucht hadden, was het tijd om aan tafel te gaan. We aten samen met Tom en Katja uit Zwitserland en voerden een leuk gesprek over vakantie avonturen. Het was al na 9 uur voordat we terug waren in onze tent.

Femke sliep al snel en nadat Edwin foto’s had gemaakt van de sterren, kropen wij ook het familiebed in.