Het was deze ochtend een klein beetje opschieten, want om om kwart voor 9 stond de chauffeur al voor ons klaar om ons naar “Marina Bandar Al Rowdha” te rijden.
Daar aangekomen, kregen we een blauw bandje om en moesten we wachten in de schaduw. Op het terrein voor ons begon het steeds drukker en drukker te worden, maar dan ook echt goed druk!
Om 10 uur mochten we naar onze boot. Gelukkig gingen wij niet mee met de menigte. Die gingen op hele grote boten. Wij daarentegen hadden een speedboot met maximaal 15 personen aan boord.
Terwijl de hele grote boten nog vol gepropt werden, gingen wij er al in volle vaart vandoor. Voor we het wisten waren we op de grote open zee.
Niet veel later zagen we al de eerste dolfijnen in de verte boven het water uitkomen. Dat was namelijk heel de reden dat we op zee waren.
We hoefde dan ook niet heel lang te wachten voordat we de dolfijn ook van heel dichtbij konden aanschouwen. Femke vond het zo leuk, dat het bijna onmogelijk is om dat goed te omschrijven. De juiste woorden zijn…. Dol, Fijn, Geluk!
Nadat we onze dosis dolfijnen gehad hadden, ging de speedboot 180 graden de andere kant op en vaarden we in 30 min in 1 streep door naar de spot waar we gingen snorkelen. Edwin dook er als eerste in, waarna Femke erin plonsde en Petra volgde in de achtervolging.
Wat ons verbaasde was dat de rest van personen in de boot niet te water gingen. Toen we voorzichtig vroegen waarom iedereen aan boord bleef, kregen we te horen dat ze hun zwemkleding vergeten waren. We wisten niet wat we hoorden en moesten van binnen hard lachen.
Wij op avontuur in het water. Met het koraal vlak onder het water, was het goed oppassen dat je het niet raakte tijdens het zwemmen. We hebben wel duizenden vissen gezien, maar de absolute toppers waren toch wel de schildpadden en de pijlstaartrog.
Na een klein uur gezwommen te hebben, was het tijd om weer richting de haven te gaan.
Tegen 1 uur arriveerde we in de haven en stond onze chauffeur al op ons te wachten. Een uurtje later stonden we moe, blij en voldaan weer in onze kamer van het hotel. We pakte eerste allemaal een douch en deden daarna ontspannen op de kamer.
Edwin vond het weer eens tijd worden om wat aan zijn wilde haren te laten doen en boekte een afspraak bij de Barbier, op loopafstand van het hotel.
Met zijn nieuwe look terug, was het ondertussen tijd om weer aan tafel te gaan. Tijdens het eten dacht Petra Femke een paprika te geven, echter was dit een rode-peper. Arm kind, er kwam rook uit haar oren. Nadat we met hulp van de bediening er melk een kristalsuiker in gestopt hadden, begon Femke weer een normale kleur te krijgen.
Het was ondertussen bedtijd en wij waren ook aardig moe van de dag. Het was dus blog maken en ook lekker naar bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten