Waitui Falls

Nadat we netjes de sleutel van de douches hier op de camping hadden ingeleverd, vertrokken we om 8uur. Het was gelukkig nog maar 27graden.

Als eerste reden we naar het “Boambee Headland Lookout”, het waaide er lekker en aan twee kanten hadden we een prachtig uitzicht op de kust met geel strand.

We reden 2 uurtjes (we wisselde even onderweg) en parkeerde toen even op een picknick plaats om te rusten, fruit te eten en bloemen te plukken uit het gras. Femke zorgt altijd voor een ‘vers’ boeketje op tafel.

In het plaatsje “Johns River” stopten we bij een overdekte speeltuin, waar helaas Femke haar knie tegen haar kin stootte op de glijbaan en daardoor haar tand door de lip ging.

Hierna reden we over een flinke hobbelweg vol met stenen, zo’n 15min lang en vibreerde niet alleen de bus aan alle kanten maar moesten we er zelf ook even van bij komen toen we bij de “Waitui Falls” aankwamen. 

We lunchten eerst en zagen vanuit het zijraampje een super grote "Bonte Varaan".

Hierna liepen we in 5min naar de waterval. Helaas gleed Femke uit op een steen, dus dat was even schrikken en huilen. Gelukkig niets ernstigs, alleen schrik en een vieze broek. 

Om 2 uur vonden we dat we wel weer genoeg gereden hadden en zochten een camping in de buurt. Deze gratis camping vonden we, genaamd “Coopernook Forest Camping Ground”. Wederom bracht ons een onverharde weg naar deze prachtige plek midden in het bos.

We rusten uit, de dames probeerde kerst stickers op hun nagels te plakken en we zaten lekker buiten onder de luifel van de camper. 

Tegen 4uur ging de zon achter de wolken en kwam er een heerlijk briesje, wat erg welkom was. Femke speelde lekker in de speeltuin en wij kletsten gezellig met onze oude buurman. 

Nadat het begon te onweren, ruimde we buiten alles op. Nadat we klaar waren met eten, wilden we Femke op bed leggen. Tot onze grote schrik zagen we dat het water aan de achterkant van de camper, waar wij slapen, met straaltjes naar binnen liep. Ook via de bovenkastjes en via het dakluik kwam er water naar binnen. Het grootste gedeelte van ons bed was nat, de kleding in de bovenkastjes gelukkig nog net niet.

We legde Femke op bed en ze sliep gelukkig snel, waardoor wij ons beddengoed aan de kant hadden gelegd en heel de camper één grote bende was van spullen. We keken elkaar aan, wat een ellende. Na een uur ging het harde regenen over in miezeren en besloten we toch maar te gaan slapen en het dan de volgende dag wel te zien.