Istanbul

Na een onrustige nacht van veel wakker liggen, gingen we om 7 uur uit bed en ontbijten. Nadat we op de kamer truien en winterjassen hadden aangetrokken, gingen we lopend op pad.

We kwamen om iets voor 9 uur aan bij de “Hagia Sophia” moskee en nadat we kaartjes hadden gekocht mochten we naar binnen. 

Hierna was het maar kort lopen naar de “Sultan Ahmetmoskee Sultanahmet Camii”, oftewel de blauwe moskee. Hier moesten we onze schoenen uit, wat Femke elke keer grappig blijft vinden.

Eenmaal weer buiten zagen we “The Hollow Tree” en Femke kon precies door het openstaande poortje de boom in. 

We waren 2 straten verwijderd van de “Arasta Bazaar” en we besloten een kijkje te nemen en er door heen te wandelen. Uiteindelijk kochten we er souvenirs en dronken we heerlijke thee. 

Eenmaal weer terug op het grote centrale plein, vroeg Edwin aan Femke of ze een ijsje wilde. Hij had namelijk een ijscoman gezien die een trucje deed met het draaien van ijshoorntjes. Hoe hard Petra lachte om het beteuterden gezichtje van Femke, terwijl ze alleen het hoorntje zonder ijsje vasthield, zo beteuterd en verdrietig was Femke. Gelukkig draaide ze snel bij toen de vriendelijk man haar het echte ijsje gaf.

Inmiddels was het lunchtijd en we besloten dit op de hotelkamer te doen. Tegelijkertijd konden we eventjes wat opwarmen, want die kou waren we nog niet zo gewend.

Nadat we gedouchet en gerelaxt hadden, liepen we rond 4 uur naar het “Topkapıpaleis Topkapı Sarayı Müzesi”. We maakten foto’s van de buitenkant en liepen daarna terug naar de speeltuin in het “İBB Gülhane Korusu” park.

Tegen half 6 kregen we toch wel trek en besloten op de terugweg naar het hotel ergens te eten. We gingen naar binnen bij “Gül-i Bülbül Cafe&Çay Bahçesi”. Edwin at er heerlijke dunne kabab in een broodje en de dames een tosti met patatjes.

Een klein uurtje later liepen we terug naar het hotel en zwaaide Femke tussendoor naar passerende tram-bestuurders.

Femke gaf zelf aan dat ze naar bed wilde. Toen ze sliep bedachten wij hoe onze laatste dag van dit mooie, grote avontuur eruit zou gaan zien.

Poging 2

Nadat we met zijn drieën nog eventjes in het 2 persoonsbed hadden geslapen, werden we om half 1 wakker van onze wekker. We kleden ons aan liepen met een slapende Femke op de arm naar de receptie van het hotel om uit te checken.

Hierna was het gelukkig niet lang lopen en wachten, voordat we bij de gate konden inchecken voor het vliegtuig. Wel hadden we eerst nog even dubbel, dubbel gecheckt dat onze bagage aan deze nieuwe vlucht gekoppeld was en in het vliegtuig geladen was. Check!

Om iets voor 3 uur ging het vliegtuig de lucht in en op het laatste uur na, was het een goede stabiele vlucht. Femke werd net voor de landing wakker en kon ze de speciaal gemaakte tekeningen aan de piloten geven.

Bij de douane werden er weer stempels in onze paspoorten gezet en liepen we daarna door om te zien of onze koffers er ook daadwerkelijk waren. We waren nog niet bij de goede band of we zagen onze koffers al een rondje maken. Voordat we naar buiten liepen, at Femke een stukje chocolade die ze van de steward in het vliegtuig had gekregen.

Eenmaal buiten, stonden we toch in de kou! We haalden snel onze winterjassen uit de koffers. We wisten dat het hier kouder zou zijn, maar toch was de kou even wennen. We stapten in een Uber en reden in een goed uur naar het “Royal Bosphorus Hotel & SPA”. We werden geholpen met onze spullen naar de kamer, aangezien Femke weer in slaap was gevallen.

Het was inmiddels rond 9 uur en nadat we ons opgefrist hadden, gingen we ontbijten. Eenmaal terug op de kamer sliep Edwin even en speelde Petra en Femke samen met haar nieuwe auto’s die we op de luchthaven hadden gekocht. 

Rond lunchtijd gingen we bij de supermarkt om de hoek wat boodschappen doen, aangezien ze hier geen brood serveren in ons hotel.

De rest van de middag deden we het heel rustig aan, de vermoeidheid sloeg namelijk redelijk toe. Net na half 5 liepen we naar beneden en vroegen we bij de receptie welke kant de restaurants waren. De vriendelijk meneer liep met ons mee en zo aten we heerlijk bij de “Azzurro Pub”.

Nadat we terug waren in het hotel, sliepen Femke en Edwin al snel. Petra las nog eventjes in haar boek en sliep daarna ook.

Dagje Luchthaven

De dag begon heel vroeg, om kwart over 4 was het aankleden, de laatste spullen in de koffer en naar de lobby. Onze chauffeur stand al klaar en in 1 streep door naar de luchthaven, waar we om kwart over 5 aankwamen.

Het ging vlot tot aan het inchecken. We stonden namelijk niet in het systeem. Gelukkig had Edwin de tickets op zijn laptop en was het daarna vrij snel geregeld.

Alles ging daarna in super sneltreinvaart en voor we het wisten konden we al naar de gate. Maar toen… op de schermen was te lezen dat we zeker een uur vertraging zouden hebben.

Eenmaal bij de gate konden we wel alvast borden. In de daaropvolgende wachtruimte kregen we te horen dat het vliegtuig defect was. We moesten sowieso nog 2 uur extra wachten, want ze gingen het proberen te maken.

Edwin was verre van blij met deze situatie en ging aan het grondpersoneel vragen wat er dan defect is. Hierop konden ze geen antwoord op geven. Niet veel later kwam ook de crew en de piloten uit het vliegtuig. Edwin naar de piloot met de zelfde vraag. De piloot vertelde Edwin dat hij het ook niet wist.

Met dit antwoord besloot Edwin niet meer met dit vliegtuig te gaan vliegen en zo gebeurden het. We lieten onze bagage uit het vliegtuig halen en melden ons netjes af. Op dat moment kwam de manager van Turkish Airlines naar ons toe en vroeg wat er aan de hand was. We legde hem de situatie uit en hij was heel begripvol en hij zij dat hij ons zou helpen.

Terwijl het vliegtuig in de achtergrond verdween, regelde de vriendelijke man nieuwe tickets en vroeg wat we in de tussentijd wilde doen. We gaven aan dat we op de luchthaven zouden blijven, gezien onze vlucht om 01:50 nu zou vertrekken. Hij kijk ons aan met een blik van, wil je dat echt doen en zei toen; ik ga een hotel voor jullie regelen. Een klein uur later liepen we met 1000 maal dank, het transfer-hotel binnen op de luchthaven.

Hier moesten we zeker eerst ontladen en probeerde daarna wat te ontspannen. Tegen 7 uur gingen we aan tafel om kort daarna Femke op bed te leggen. We hadden namelijk besloten om haar in de nacht naar het vliegtuig te dragen.

Nu toch echt voor het laatst vanuit Muscat welterusten en een goede nacht.

City Tour Muscat

Vandaag alweer de laatste dag in Oman. Zo snel kan de tijd dus gaan. We gingen deze ochtend eerst nog op stap met een gids door de stad Muscat. Om eerlijk te zijn, hier zijn we nooit zo heel erg goed in. We weten van onszelf dat het ons altijd veel energie kost.

Ondanks dat, gingen we vol goede moed naar onze eerste stop, de “Sultan Qaboes-Moskee”. Een groot indrukwekkend gebouw met heel veel ruimte er omheen.

In de hoofdgebedsruimte van de moskee, hangt de grootste kroonluchter ter wereld. Hij is 14 meter hoog, heeft een diameter van 8 meter.

Ook bezochten we er de bibliotheek. 

Na het bezoek aan de Moskee, reden we door naar het “Royal Opera House”. Hier maakte we alleen foto’s van de buitenkant van het gebouw, want het is echt een mega groot complex.

Onze 3de stop was een uitkijkpunt over het oude stadscentrum van Muscat.

In dat zelfde oude centrum kan je nog echt ronddwalen in een hele oude “Souq”, de “Mutrah Souq” Je moet jezelf wel van te voren instellen dat je veel aangesproken wordt en dat je ineens heel veel vrienden hebt.

Ook bezochten we kort de vismarkt, want een lucht! Volgens ons, echt geen verse vis en de vissen lagen echt overal…. In bakken, op tafels, in kruiwagens en zelfs op de grond.

Onze laatste stop was het “Al Alam Palace”. In dit paleis woont de Sultan van “Oman”. Ook dit was enkel een fotostop.

Het was ondertussen al half 2 en onze magen waren toch echt aan het rommelen. We vroegen de gids om ons terug naar het hotel te brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Een half uur later waren we weer in onze kamer en smeerde we onze boterhammetjes.

Femke wilde na de lunch nog een keertje zwemmen en Petra vond dit ook een goed idee. Er stond wel redelijk wat wind bovenop het dak van het hotel, want daar is namelijk het zwembad, dus het werd uiteindelijk een relatief kort bezoekje.

De avond stond in het teken van iets simpels in het restaurant eten en onze koffers weer inpakken voor een nieuw avontuur morgen.