Natte Watervallen Dag

Na een nacht vol geschud door de flinke wind en regen, was het erg afgekoeld qua weer. De thermometer stond op 6 graden, wat een verschil met voorgaande dagen. We trokken allemaal een lange broek en een warme trui aan. Nadat we snel gegeten hadden en gelijk nog wat kangoeroes hadden gespot, vertrokken we om half 9. We zetten lekker de kachel op 23 graden.

Petra nam Femke op schoot toen we over de flinke hobbelweg het terrein weer verlieten, prachtig vond ze het. Ook spotte we hier weer kangoeroes langs de weg en de dames jubelde van pret. 

Rond kwart over 9 kwamen we aan bij de “Pencil Pine Falls”. Dit was maar een klein stukje lopen. Uit voorzorg hadden we wel allemaal een jas aangedaan. Ondanks de kou was Femke lekker aan het zingen en dat zorgden ervoor dat andere wandelaars ook moesten lachen.

Hierna volgende we de “Rainforest Walk Circuit” naar de “Knyvet Falls”. 

Onderweg zagen we verschillende kangoeroes die aan het eten waren. Helaas geen wombats, al zagen wel hun holletjes in het landschap.

De route kwam terug uit bij “The Cradle Mountain Lodge” en daar kochten we een wombat souvenir. Echter zagen we bij buitenkomst niet onze camper staan, dus voor het eerst was Edwin even iets gedesoriënteerd. Mbt de navigatie op de mobiel, waren we binnen 10min weer terug bij de camper en trokken we onze natte jas en schoenen uit om vervolgens onze warme klompsloffen aan te trekken. 

In het plaatsje “Waratah” stopten we voor een onderbreking van onze route en het eten van fruit. Het was inmiddels hard gaan regenen en 11 graden. Toen we vertrokken draaiden we weer een gravel weg op.

Toen we om half 2 wegreden van het lunchplekje, hoorden we een raar geluid rechts achter vandaan komen. We dachten gelijk verschrikt aan een lekke band. Het was ‘gelukkig’ een grote steen die vast was komen te zitten tussen de 2 banden in, we hebben namelijk 4 banden op de achter-as van de camper. Gelukkig was het droog, want daar lag Edwin, half onder de camper om te proberen de steen te verwijderen. Na flink timmeren, wrikken en domme kracht lukte het om de steen los te krijgen en konden we weer verder.

Zo dat was een leuke route naar het plaatsje“Corinne”. We hebben niet harder kunnen rijden van 35 en de vele kuilen en plassen heeft Edwin allemaal zo goed mogelijk ontweken. Uiteraard valt op zo’n weg Femke standaard in slaap, het maakt haar niet uit hoe hard de camper heen en weer schud. Om half 4 kwamen we wederom op een natuur camping aan.

Nadat we camper op z’n plek hadden gekregen, ging Petra en Femke nog eventjes wandelen. Er waren heel veel paddenstoelen aan de bomen en ook zagen wat holletjes van dieren.

Erwin maakte pannenkoeken met appel en nadat Femke op bed lag, planden we de route voor de volgende dag mbt de kaart. Voor de derde dag oprij hadden we geen ontvangst op de plek van overnachting. Onze vaste blog lezers zullen ons ondertussen wel missen.