Dromedarissen

Vanochtend werden we om kwart over 6 wakker, op tijd om een half uur later de zonsopgang met de drone vast te leggen. Helaas was deze niet te zien wegens laaghangende mist boven de woestijn.

Een uur later zaten we aan het ontbijt en vroegen we ons af hoe laat we opgehaald zouden worden voor ons avontuur met de dromedarissen. We waren nog niet klaar met eten of er kwam een auto aangereden. We stapten in en 20 min later stapten we uit bij 3 dromedarissen.

We vroegen aan Femke bij wie ze wilde zitten en ze koos voor mama, terwijl Petra het toch ook al wel wat spannend vond. Eerst ging Petra de lucht in en werd Femke er later bij opgetild. Hierna stapte Edwin op.

We maakten een rondje in de woestijn en schommelden lekker heen en weer. We vonden het prachtig en we keken onze ogen uit. Bij terugkomst wilde Femke nog even alleen zitten en we vroegen aan de gids of dat goed was. We kregen een duim omhoog en daar ging ze. Zitten, kroelen en aaien, er was niets wat Femke tegen hield om van dit moment te genieten.

Eenmaal weer terug bij het “Desert Retreat Camp”, pakte Petra de spullen in. Femke maakten zandkastelen en Edwin maakten een map met foto’s. Deze foto’s toonden Edwin tijdens het uitchecken aan de eigenaar en die was erg onder de indruk. 

Edwin stelde hem voor om niks te rekenen voor het dromedarissen-avontuur en dan als tegenprestatie hij de foto’s zou krijgen en op zijn site mag gebruiken. De eigenaar hoefde geen moment na te denken en ging gelijk akkoord. Ze schudden elkaar de hand en het was geregeld.

Dwars door de woestijn reden we over de duinen terug naar de bewoonde wereld.

Hierna moest er uiteraard weer lucht in de banden en konden we weer op pad. Niet voordat Edwin eerst nog een koffie gehaald had. Tijdens het afrekenen van de koffie kwam heel toevallig de eigenaar van het kamp de winkel binnen en zij tegen de koffie-maak-meneer dat hij voor zijn vriend zou betalen. De koffie-maak-meneer was zichtbaar verbaast en begreep totaal niet hoe dan?!? We vervolgende weer onze eigen weg. 

Halverwege de route stopten we om te lunchen en stonden we oog in oog met 4 dromedarissen. Het blijft fascinerend om deze beesten in het wild te zien.

Nadat we nog een klein uurtje doorreden, kwamen we aan bij het hotel “Best Western Sur”. 

Nadat het helaas weer wat struggle gaf aangezien ze onze paspoorten wilde inscannen, mochten we nadat ze uiteindelijk onze paspoorten toch met privacyschild kopiërde, naar de kamer toe.

Zucht, er was weer geen derde bed aanwezig. Maar goed, Petra en Femke gingen naar beneden en binnen 15 min stond er een bed voor Femke.

Rond half 6 gingen we naar beneden om te eten, al bleek het diner pas om 6 uur te starten. We namen vast wat te drinken en aanschouwden het vele personeel wat er aanwezig was. Iets voor 6 werd het diner geopend en aten we echt super lekker. Er was heel veel keuze, ook in de desserts. Het was lang geleden dat we zo lekker hadden gegeten. Nadat Femke nog een bloem voor in haar haren had gekregen, liepen we terug naar de kamer. 

Binnen een kwartier was het stil aan haar kant van de kamer en keken wij een Netflix aflevering van “The Rookie”.