Head-Smashed-In Buffalo Jump

Na een prima nachtje waren we vandaag redelijk op tijd onderweg. Sinds weken reden we weer eens op een snelweg. Maar dan gaat het ineens snel qua verplaatsing, het leek wel tijdreizen.

Na een uurtje rijden, stopte we bij een speeltuin die we van te voren al opgezocht hadden, want er is hier echt bijna niks. Na nog een half uurtje sturen, stonden we bij “Head-Smashed-In Buffalo Jump”.

Bij dit museum hadden we stiekem de hoop om een echte bizon te zien, echter waren we er 6000 jaar te laat voor… Laten we zeggen dat we fashionably late waren.

In het museum was te zien hoe ze vroeger de Bisons van de klif letterlijk de dood in jaagde, dit voor eten en om van de huiden kleding en tenten te maken.

De klif zelf is nog te bewonderen, weliswaar zonder naar beneden stortende Bisons, misschien ook wel beter zo.

Op naar de camping, maar waar dan? We zaten in een soort van woestijn omgeving met af en toe een mega ranch. We vonden er één op nog geen uur rijden. We gingen vol gas over het gravel, want asfalt was op het grootste deel van deze route niet te vinden.

Gang is alles! Als je te langzaam gaat, dan trilt echt alles in je lichaam. Het klinkt wat bizar, maar minimaal 80 km per uur. Het stuur niet al te vast houden en er lekker op los driften. Het was een geweldige rit!

We maakte nog een korte stop bij “Oldman Dam Spillway”.

Het was er droog, warm en er stond heel veel wind. Wel een hele bijzondere plek om te zijn, we waren daar echt helemaal verlaten en het voelde zo los van alles.

Eenmaal in een dorpje aangekomen, was de camping twee straten verderop. Nou ja camping, meer een vervallen bij elkaar geraapt zooitje. Het maakte ons niet uit, we hebben een plekje en wij hebben alles aan bord.

O ja, we willen toch echt wel een echte bizon zien in het wild, dus daar hebben we nu wel onze zinnen op gezet.