Helemaal van het padje af.....

Na 1 nachtelijke onderbreking, werden we pas om kwart over 7 wakker. Ondertussen het vaste ochtendritueel en net voordat we weer wilde vertrekken kwamen de parkwachters (Ron en Sheila) ons nog gedag zeggen.

We wisten dat we eerst weer een stuk terug moesten over de gravelroad om daarna een nieuwe weg in te slaan. Na zo’n 8 km sloegen we linksaf en het was er prachtig. De herfstkleuren beginnen hier steeds meer te komen en we volgende verder onze route.

Onze weg begon wel steeds minder goed te worden, maar “The Beast” (onze camper) had er ondanks zijn formaat geen moeite mee. Na zo’n uur in de bossen gereden te hebben, besloten we om eventjes wat fruit te eten en zetten onze camper na een steile bocht aan de kant.

Het was een prachtig fruit-momentje, maar toch vonden we het vreemd dat we al zo lang door de bossen aan het rijden waren en we bijna niemand meer tegenkwamen. 

De weg was ondertussen veranderd in een enkele rijbaan en we checkten nog eens de route. Ja, het klopte toch echt…. Er was geen enkele andere route in de buurt.

We besloten om nog verder door te rijden en kwamen bij een bruggetje aan waar we weer een flinke klim naar boven moesten maken en we ontdekte nu toch wel echt hoe sterk “The Beast” is.

Eenmaal boven begon de weg steeds smaller en smaller te worden, we reden nu al 10km op dit pad, want een weg kon je het eigenlijk niet meer noemen. We konden zeker niet keren en achteruit rijden was ook niet echt een optie.

Het begon zelfs zo smal te worden dat we de spiegels moesten inklappen en de bossages links en rechts langs de camper gingen. We zetten “The Beast” stil…… wat nu? Voor ons alleen maar struiken en we moesten nog zeker 17km vooruit over dit pad. We stonden eindelijk op dat punt wel gewoon vast.

Edwin kwam met het geweldige idee om de drone de lucht in te laten, om het pad verder te verkennen. We kwamen tot de ontdekking dat we echt in het midden van het bos zaten.

Het leek erop dat we nog zo’n 2km een heel smal pad hadden en dat het daarna weer breder zou worden. We besloten te lunchen en de beelden nog eens goed te bekijken. Hierna reden we verder. Het bleek een goede beslissing. Het pad begon weer wat breder te worden. Na een hele intensive rit kwamen we in het plaatsje “Clearwater” aan. Daar besloten we om onszelf eerst te trakteren op een ijsje.

Om de rit een beetje achter ons te laten besloten we toch nog om een waterval “Spahats Falls” te bezoeken, want onze camping was daar namelijk 2 min vandaan. 

Moe maar voldaan kwamen we uiteindelijk op de camping aan en besloten om eerst eventjes te ontspannen om daarna pas de vaste avond dingetjes te doen.

We kunnen vandaag wel echt zeggen dat we niet aan avontuur gedaan hebben , maar dat we dit beleeft hebben!