Vanaf de camping reden we even half 10 weg, terug naar de laatste 3 spots die we gisterenmiddag hadden overgeslagen.
Het eeste punt was “Peyto Lake”, waar we te voet een flinke klim moesten maken om er te komen.
Hierna reden we naar “Bow Lake”, een meer met weer helder TURKOISE water. Hier zochten we ook naar de bever, want we zagen een perfecte leefomgeving. Na echt goed gezocht te hebben, helaas niks te zien en liepen we verder over de stenen in het water naar het winkeltje om de eerste souvenirs te kopen.
Terug op de route nog op een afstand het rode huis aan het meer waar we waren, nogmaals gefotografeerd en de glacier die iets verderop te zien was.
Bij “Herbert Lake” stapte we weer uit en zagen we een vrouwtjes fazant lopen. Ook viel Femke hier in de modder, wat twee vieze plekken op haar knieën maakte en waarom ze vreselijk moest huilen… niet van de pijn, maar omdat haar broek vies geworden was. Hup de camper in, andere broek aan en door.
Nu gingen we verder ongepland op reis, aangezien we al sinds gisterenmiddag geen bereik meer hadden en dus niet onze voorbereidingen konden doen qua bezienswaardigheden en campings.
We zagen een bord met “Lake Louise” staan en stopte net op de parkeerplaats ervoor om even te lunchen. Net voordat we wilde vertrekken, kregen we matig ontvangst. We zochten een camping op en toetste alvast de route in.
Maar eerst naar “Lake Louise”, wat was het hier druk! Wat we precies zouden kunnen gaan zien….?!? geen idee, maar het moest iets geweldigs zijn. Nou dat was het ook. Een mooi meer te midden van prachtige bergen, die soms de zon door liet. Wat overigens nog het leukste was, dat we het allerlaatste plekje hadden aangezien Edwin altijd eerst doorrijd naar het begin ter ergernis van Petra.
Hierna deden we wat inkopen bij de supermarkt en reden we door naar camping “Tunnel Mountain. We hadden niet gereserveerd en deze camping had geen plek meer vrij. Door naar de volgende camping “Villige I”, ja deze hadden nog genoeg ruimte. Gelukkig lagen ze 5min na elkaar en stonden we redelijk snel op onze nieuwe overnachtingsplek.
Na het avondeten maakten we wederom een vuurtje, dronken we daarbij thee en maakte Edwin met naald en draad onze rugzak, want daar was een naad van losgekomen. Dat we al die spullen bij ons hebben is ook een soort van wonder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten