Alles Weer Aan De Kant

Na een rustigere nacht dan verwacht, werden we rond 7 uur wakker. Nadat we ontbeten hadden, belde we met het thuisfront. Erg leuk om even contact te hebben, aangezien we soms toch wel eenzaam zijn. Klinkt gek, maar als je 24/7 samen bent met een peuter wil je wel eens een volwassen gesprek hebben. 

Nadat er was afgewassen, liepen we een rondje buiten. We stonden immers in de buurt van sportvelden en ook was er een leuk wandelpad. Er stond een zacht windje en de zon scheen al lekker.

Rond lunchtijd aten we warm eten, zodat we vanavond in het hotel onze gesmeerde boterhammetjes konden eten. Nadat we de camper een beetje aan de kant hadden gemaakt, reden we naar het punt waar we onze wc konden legen. 

Hierna was het plan om naar een speeltuin te rijden, maar toen was het opeens iets voor half 3. Om 3 uur moesten we de camper inleveren en er moest nog getankt worden. Ow nee! We sloegen de speeltuin over en tijdens dat Edwin aan het tanken was, ruimde Petra nog wat dingen in de camper op. Onderweg was er nog langzaam rijdend verkeer en met 10min vertraging kwamen we aan bij de camperverhuur. Gelukkig werd er niets over gezegd.

Nadat we alle spullen uit de camper hadden gehaald en in een groepje bij elkaar hadden gezet, haalden we onze koffers op die we hier mochten bergen. We vulden ze en Edwin liep met een aantal spullen naar het hotel, wat gelukkig aan de overkant van de weg was. Petra en Femke bleven bij de overgebleven spullen en toen Edwin terug kwam, liepen we de laatste spullen naar het hotel. Hier hadden we helaas de verste kamer vanaf de receptie en op de 1e verdieping, wel sjouwde iemand van het personeel onze spullen naar boven.

Eenmaal in de hotelkamer aangekomen, orden we alle spullen. Van sommige spullen namen we afscheid of richten we anders in. We aten onze boterhammen, namen een douche en gingen lekker comfortabel slapen. Ons laatste nachtje op het noorder eiland. 

Ralph Ranch

Onze dag begon waarmee we geëindigd waren, namelijk met pannenkoeken. Altijd een feestje en dat hoefde je Femke niet te vertellen. We hadden een heerlijke ochtend samen met elkaar. We deelden Nederlandse gebruiken en gewoontes, waarop ook zij met Nieuw Zeelandse dingen kwamen. We hebben ze alvast wat toegankelijke woorden geleerd, zoals “Arbeidsongeschiktheidsverzekering”, “Uitwaaien” en “Gezellig”.

Edwin had helemaal de smaak te pakken om allemaal verschillende video’s te laten zien en bood aan dat als ze ooit naar Nederland zullen komen, wij ze het echte Nederland laten zien (lees Amsterdam overslaan).

Helaas kwam er aan dit leuke moment van samen zijn een eind en net voor de lunch waren we weer onderweg. Femke moest eerst eventjes ontprikkelen en daarom stopte we gelijk bij de eerste de beste speeltuin. Nadat er flink gespeeld was, lunchten we en besloten we om naar “Ralph Ranch” te gaan.

Daar eenmaal aangekomen was het ons niet helemaal duidelijk waar we nou precies moesten zijn. We besloten toch maar ergens het erf op te rijden en we waren zowaar op het juiste adres. We zagen nog niks van dieren, dus we waren wel eventjes benieuwd waar dan al die dieren verstopt waren.

Gelukkig stelde het ons totaal niet teleur. We moesten een klein stukje lopen en we kwamen eerst een paar te schattige loopeenden tegen.

Daarna was het tijd voor de schapen, niet zomaar schapen, maar schapen in verschillende soorten en zelfs schapen die meer weg hadden van geiten.

Het hoogtepunt waren toch wel de schotse hooglanders… ja, we weten het, maar ze zullen wel verdwaald zijn geweest en toen hier in Nieuw Zeeland aangekomen. Wij hebben er ook geen andere verklaring voor. Wat we wel weten is dat we nog nooit zo dichtbij deze imposante dieren zijn geweest.

Femke vond het echt super leuk om ze te kammen en te aaien. Echt totaal geen angst, wij waren gelukkig wel op onze hoeden… Het blijven toch hele zware grote dieren met 2 flinke prikkende priemen aan de voorkant.

Gelukkig is alles goed gegaan en als bonus was er ook net 1 geboren kalfje. Deze was echt te schattig!

Helaas, (gelukkig voor Edwin…) mocht deze niet mee en vervolgde we onze reis, richting “Auckland”. We gaan morgen alweer onze camper inleveren, want zaterdag vliegen we naar het zuidelijke eiland van Nieuw Zeeland. We hebben daar nu al super veel zin in, want we blijven daar dan 2 weken bij vrienden logeren.

Tegen 5 uur zette we onze “Little Bug” weer stil en hadden we slaapplek gevonden in de buurt van sportvelden. Prima plek zo dichtbij de grote stad.

Whaanga Road

Na een redelijke nacht, vertrokken we een uur later dan gemiddeld van de camping. Dit had er mee te maken dat we belden met het thuisfront en dan dat wc geleegd moest worden en het water juist weer moest worden aangevuld.

Vandaag zou de eerste stop bij “Reglan Beach” zijn, maar om daar te komen moesten we nogal het één en ander trotseren. Eerst lag er een boom half over de weg, die we gelukkig wel aan de kant kregen. 

Verder op de route liep er flink water over de weg en soms miste er gedeelte van het wegdek. 

Ook is het maar goed dat we hier met een smalle camper reizen, aangezien de weg hier niet breed is.

Bij een uitkijkpunt stopten we even en genoten we van het prachtige uitzicht.

Hierna reden we verder en na de derde bocht lag een hele grote steen net iets uit het midden op de weg. Met de goede stuurkunsten van Edwin konden we er langs. 

Even verderop miste we weer wegdek, de pionnen lagen vele meters lager in het gras.

Rond lunchtijd kwamen we aan bij Raglan Beach. Edwin en Femke verkende nog een beetje de waterkant en daarna aten we onze lunch. 

Petra reed verder en ze had flink de smaak te pakken. Op de geasfalteerde weg reden we een gemiddelde snelheid van 75km, aangezien de weg flink slingerde en hoogte verschillen had. In de stad “Hamilton” deden we boodschappen, onder anderen voor vanavond.

Tegen het einde van de middag kwamen we aan bij Christine en Murray, het echtpaar dat ons hielp op de luchthaven bij aankomst in Nieuwe Zeeland. Edwin bakte pannenkoeken en daarna trakteerde Christine ons op een heerlijk toetje.

Na het toetje speelde hun zoon Ben op de gitaar en zong hun schoondochter Ashlei. Het was werkelijk genieten. Het was ruim 1,5 uur later voordat Femke in bed lag, maar wat hadden genoten. 

Regen In Het Kwadraat

Normaal beginnen we ons blog met de dag, maar nu eerst de nacht. Wat een water was er naar beneden gevallen met rond half 1 echt een klap onweer, zo luid…! Niet normaal, het zat echt recht boven ons. Daarna weer een mega klap! En nu het volgende, waar normaal Femke al wakker wordt van een krakende vloerplank, slaapt ze met dit weer gewoon vrolijk verder. 

De volgende ochtend, je raad het al…. Regen! We zijn het er nu toch wel over eens, wij houden niet van regen. Onze “Little Bug” hebben we voor vandaag omgedoopt tot “Swamp Creeper”. Wij weer onderweg naar de waterval, maar het kwam nog steeds met bakken uit de hemel en ons campertje moest regelmatig door hele diepe plassen zwemmen.

Eenmaal bij de parkeerplaats aangekomen van "Marokopa Falls", leek het voor een moment op te klaren. Dus we deden nog heel eventjes wachten en toen regenjassen aan en snel naar de waterval. De weg er naartoe was extra mooi doordat alles zo door en door nat was. Het groen was nog groener dan normaal, echt zo intens.

Toen was daar het moment, door een hele goede tip, kwamen we recht voor de waterval uit… en daar kwam toch een hoeveelheid water naar beneden… Deze waterval stond AAN! We hebben ondertussen toch echt wel honderden watervallen gezien, maar dit was zonder twijfel “de” waterval die actief was. Door de mega regenval van afgelopen dagen en met namen afgelopen nacht, kwam er zoveel water naar beneden, gewoon indrukwekkend.

We bleven er niet heel lang Door de snelheid en de hoeveelheid water dat naar beneden kwam, creëerde het heel veel stuivend water wat samen met de harde wind onze richting op kwam. We liepen weer het zelfde pad terug naar onze “Swamp Creeper”. 

Het was nu de hoogste tijd om te tanken, want het brandstof niveau was al heel laag en er was in geen velden of wegen een tankstation te vinden. Na goed zoeken, vonden we er één op ruim 60 kilometer afstand. Het was eventjes spannend of we dat zouden halen, aangezien het lampje al eventjes branden, maar we hebben het echt net gehaald.

Na onze lunch vervolgde we onze weg over hoofdzakelijk gravel wegen en deze waren goed verzadigd door het vele water.

Het was ook echt wel oppassen, want regelmatig was een rotswand ingestort en konden we er nog net langs.

Petra reed het laatste stuk over de gravelweg en stuurde ons door een soort van jungle heen. 

Ook al was het een intense reisdag en zaten we door het slechte weer veel in de camper, toch hebben we vandaag kunnen genieten van alles langs de route. In het plaatsje "Ruapuke" zochten we een camping op en hoopten we dat we vandaag de laatste regen hebben gezien voor de komende 4 maanden :-)

Nattigheid

Deze dag begon regenachtig met een waterig zonnetje. Het was samen met Femke een spelletje doen voor vertrek en daarna reden we al snel weer in het prachtige Nieuw Zeelandse landschap.

Het weer werd er niet beter op en de weg ook niet. Na zo’n 20 minuten rijden veranderde de asfaltweg in gravel.

Gelukkig lied het landschap ons niet in de steek, zelfs met dit weer is het hier nog genieten!

Na een half uurtje rijden, vonden we het wel tijd voor wat fruit en dat deden we in een soort van jungle om ons heen.

Verder op onze route kwamen we ineens een hek tegen met allemaal schoenen eraan, een lokaal grapje, omdat er hier een heel groot wandelgebied is. Sorry Femke, daar gaat je schoen :-)

Onze eerste echt stop was “Mangapohue Natural Bridge”. Deze natuurlijke brug (ontstaan dus door de natuur), was te bereiken via allemaal verschillende soorten bruggen. Het was maar een korte wandeling, maar we keken onze ogen uit.

Tot zover was het weer nog redelijk oké, maar eenmaal terug bij “Little Bug” was het toch echt wel flink aan het regelen. We besloten door te rijden naar “Piripiri Cave Walk”.  Wij dachten, in een grot sta je tenslotte droog. Echter moet je dan wel eerst naar de grot lopen…. Het kwam ondertussen met bakken uit de hemel. Wij toch de camper uit, want het zou maar een klein stukje lopen zijn. Het pad waarop we liepen ging op en neer en de trappen waren een soort watervallen geworden.

Eenmaal in de grot, was het echt een super kleine grot, dan dan ook echt heel klein. We denken dat je er maximaal 20 meter in kon. Het was geinig, maar zeker niet de moeite waard om met dit weer te trotseren.

Nu moesten we ook weer terug en we waren er bang voor dat Femke niet meer door de regen terug wilde. Het grappig is nu, dat ze juist blij was dat ze uit de grot kon, want dan kon ze weer in de regen lopen en lekker modderen. Het blijft ook echt een buiten kind.

Helemaal verzopen kwam we weer bij “Little Bug” uit. Het was onze jassen uitschudden en onszelf een beetje afdrogen. We reden door naar “Marokopa Falls”. Eenmaal daar aangekomen, hadden we nu echt een wolkbreuk te pakken en we besloten (helaas), om deze waterval voor nu over te slaan. Misschien morgen een nieuwe kans als het weer beter is geworden.

We reden door naar de camping, nog geen 15 minuten van de waterval. Helemaal aan de westkust van het noordelijke eiland van Nieuw Zeeland gooide we het anker uit en pakte we eerst en douche, aten we ons avondeten en sloten we de dag af met veel regen en wind.

Desert Road & Alpaca's

Na een hele koude nacht was het heerlijk dat de zon ’s ochtends op onze “Little Bug” stond. We voelde de warmte letterlijk naar binnen branden. Tijdens het ontbijt moesten we zelfs de hazelnotenpasta in de zon zetten om het uit het potje te krijgen.

Tijd voor meer warmte, dus wij weer onderweg….. niet zomaar een weg maar “Desert Road”. Dat klinkt misschien als lekker warm, maar dat was het zeker niet. Het waaide er flink en de temperatuur was nog heel laag. Wel was het echt geweldig mooi om te rijden.

Vanaf deze woestijn-weg hadden we heel mooi uitzicht op “Mount Ngarahoe”, beter bekent als “Mount Doom” uit de film “Lord of the Rings”.

Het landschap was echt eventjes totaal iets anders dan dat we de afgelopen dagen gehad hadden en daardoor extra bijzonder. Het is trouwens het enige stukje woestijnachtige gebied in Nieuw Zeeland. Het is overigens officieel geen woestijn.

We zagen op de kaart dat je aan de andere kant van de berg met alpaca’s kan knuffelen, gezien we niet met ons campertje over de berg heen konden, besloten we er maar omheen te rijden. Niet veel later… correctie, heel veel kilometers later, stonden we oog in oog met onze zachte (nieuwe) vrienden.

Met wat voer in onze handen, werden we bijna omver gestormd door een kudde alpaca’s. 

Femke moest er maar 5 sec aan wennen en toen was het tijd om te knuffelen en geknuffeld heeft ze. We hebben met gemak 30 foto’s met Femke die om de nek van een Alpaca hangt. Ze deed het zo lief en sommige kregen ook nog een kus… tot grote afschuw van Edwin, zijn bacillen-sensor staat nogal scherp afgesteld.

Na het ontsmetten van onze ledenmaten, was het helaas weer tijd om door te gaan. We hadden de smaak te pakken en besloten nog een 45 min door te rijden. Eenmaal op de camping werden we nog getrakteerd op een prachtige regenboog.

Sinds dat we in Nieuw Zeeland hebben we nog nooit zoveel kilometers op 1 dag gereden. Op maar voldaan lekker naar bed. Morgen weer op het gemak.