The Crown Mines

Ondertussen is het plaatsje “Morrinsville” ons nieuwe thuis geworden. Wat een heerlijke plek om te zijn. Na weer een goede nacht gingen we ons voorbereiden op de trip die we vandaag samen met “Murray en Christine” gingen maken.

Zij hadden ons namelijk uitgenodigd om met hun mee te gaan, om ons het prachtige Nieuw Zeeland te kunnen laten zien, maar dan wel met de locale kijk hierop.

Rond de klok van 10 uur vertrokken naar een mega fles van het merk “Lemon & Paeroa”, zoals ze hier zeggen… wereldberoemd in Nieuw Zeeland.

Op naar onze volgende stop. Een mega lange oude treintunnel “Karangahake Tunnel“. Femke vond het super leuk en was echt op avontuur, met een lampje in haar handen ging ze door de tunnel.

Na de tunnel vervolgde we onze route langs een snel stromende revier. Het pad waarop we liepen was smal en soms met een flinke afgrond aan de zijkant. Wel echt een prachtige plek om te wandelen.

Nu kwam de grote vraag, of we het aandurfden om met Femke naar de “The Crown Mines” te gaan. Om bij deze mijnen te komen, moesten we nog zeker een 20 min lopen. Dat zagen we wel zitten en gingen we op pad. Ook al duurden het veel langer dan gedacht, we hebben er met zijn allen echt geen moment spijt van gehad.

Op de terugweg werden we nog getrakteerd op “glow worms”, deze gloeiwormen leven in grotten en geven een heel klein beetje licht. 

Het was ondertussen lunchtijd en “Murray en Christine” wisten wel een hele leuke plek. We kwamen uit een luchtroom uit in een oud trein station. We konden daar het drankje “Lemon & Paeroa” bestellen en hadden dat natuurlijk ook gedaan. Het was een erg lekkere frisdrank en is zeker te adviseren.

Onze volgende stop “Martha Mine”, dit mijngebied is helemaal uitgegraven en niet meer in gebruik. Het is echt een mega put en heeft iets onwerkelijks. Wij hadden niet verwacht dat we dit in Nieuw Zeeland zouden aantreffen. Het doel van deze mijn was om goud en andere edelmetalen te winnen.

Voordat we aan onze terugreis begonnen was het eerst tijd om eventjes te ontspannen op het strand van “Waihi Beach”. We zochten en raapten er schelpen en keken onze ogen uit.

Eenmaal thuis aangekomen en daar was hij dan…. De portemonnee was bezorgd, met alles er nog in! Wat een opluchting en wat fijn dat er hier nog zoveel eerlijke mensen zijn. 

Na het leegmaken van de auto, gingen we aan tafel. Het hoofdgerecht was al een feestje maar het toetje was helemaal het klapstuk. Het was erg gezellig en hierdoor ging Femke erg laat naar bed, nou ja… dat moet ook wel eens kunnen.