Dagje In Het Teken Van De Regen

Als het regent slapen we altijd lekker en zo werden we rond 8 uur wakker. Het ochtendritueel deden we lekker op het gemak en Petra dronk buiten haar thee op (het enigste moment van de dag) terwijl Femke bloemen deed plukken voor onderweg. 

Tegen 12 uur reden we van de camping af. Vandaag stond er niet veel op onze planning, dus we waren benieuwd wat de dag ons zou brengen. 

Het eerste wat we tegen kwamen waren wegwerkzaamheden en onder het verkeerslicht stond het aantal minuten wat we moesten wachten. Dit kenden we niet en dus hoppa, op de foto.

Na het plaatsje “Whataroa”, volgende een mooie route met haarspeldbochten door de bergen.

Bij “On the spot” haalde Edwin een koffie en iets lekkers. We reden nog door om een plekje te zoeken voor de lunch. Uiteindelijk werd dat net na de “Wanganui River Bridge”. 

Net voordat we weer de hoofdweg opdraaien, stak er een “Weka” over die we uiteraard vast legden. Dit beestje hadden we eerder gezien toen we bij Lindsay en haar gezin overnachten.

Het “Historic Monument” fotografeerde we vanuit de auto.

Een half uur verder reden we het kleine gezellige plaatsje “Hokitika” in en zagen we daar de “Hokitika Town Clock”. Edwin trotseerde de regen om hier een foto van te maken. 

Tegen 4 uur kwamen we aan op “Cobden Aromahana Lagoon”, de parkeerplaats waar we overnachten. Het waaide en regende nog steeds. De camper parkeerde we naast een andere al geparkeerde camper, zodat we wat beschutter stonden. We maakte het gezellig binnen met het drinken van thee, het eten van fruit, het luisteren naar muziek, het spelen van spelletjes en het inkleuren van tekeningen. 

Ook kwam er nog een Nederlands gezin naast ons staan, die hier naar toe willen emigreren. We raakten aan de praat en gingen met de jongste kinderen nog even naar de zee waaraan we vanavond overnachten. 

Tsunami Alarm

Wat een nacht! We begonnen de nacht met onze eerst onderbreking, doordat Femke spontaan in haar slaap begon te praten. Nog geen uur later ging het Tsunami Alarm af, wij helemaal in alle staten! Telefoon en laptop erbij en zien of we gelijk moesten verplaatsen. Met onze hartslag op 200, zagen we dat we 11 km uit de kust zaten en op een hoogte van ongeveer 120 meter zaten. We besloten dan ook te blijven staan. Het duurde vervolges wel eventjes om weer in slaap te komen.

De volgende ochtend waren we wel een beetje brak en het regende heftig. We besloten dan ook om het vandaag heel rustig aan te doen. Eerst maar eens eten en we besloten een douche te pakken om daarna de rest van de ochtend lekker niks te doen.

Toch na de lunch gingen we een klein stukje rijden, want we moesten ook nog wel echt wat boodschappen doen. We reden in het slechte weer naar de  “Four Square” in “Franz Josef Glacier”. 

Nadat de boodschappen gedaan waren, reden we verder naar “Westland NP”. 

Hier zochten we een camping op en hebben we ons de rest van de dag in de camper vermaakt met lezen, spelletjes doen en hebben we wat dingetjes opgezocht op de computer voor de rest van onze route. 

We zochten ook op wat er nou precies vannacht was. nu bleek dat ze hier ook het Tsunami Alarm kort gebruiken om de brandweermannen op te roepen die dienst hebben bij een oproep. Wij vinden dit een super systeem.... niet dus! Uiteindelijk dus een hoop stress voor niks.

Begin Route Westkust Nieuw Zeeland

Josephine en haar moeder kwamen voor dat ze vertrokken nog een tekening brengen en wij gaven onze polarsteps. Nadat de deur van de camper weer dicht was, werden we helemaal gek van de “sand-flys”, deze kleine zwarte vliegjes bijten je en kunnen je wel een aantal dagen tot weken jeuk geven. Tegen half 11 vertrokken we van de camping.

Net buiten de camping tankten we onze camper weer vol en reden we verder langs de kust noordwaarts. Om bij “Chip Creek” te komen, liepen we lekker beschut tegen de warmte over een houten pad tussen de bossage door. Op de terugweg gingen we via het strand.

Eenmaal weer terug bij de camper dronken we water en reden we door naar “Knights Point Lookout”. Hier ging edwin even alleen op stap en bleven de dames in de camper.

Het lunchplekje had Petra dit keer gevonden op Google-maps, eenmaal daar aangekomen was het hek helaas gesloten en konden we niet bij het water komen. We besloten bij de “Mahitahi River” te parkeren.

Tegen 2 uur gingen we weer op pad. De stuk van de route had voornamelijk aan beide kanten bosgebied. Eenmaal uit het bosgebied, kwamen we aan in “Bruce Bay”.

Hier stond ook een foodtruck en hier bestelde we een ijsje en een coffee.

We vervolgen onze reis door het bosrijke gebied, waar we ook regelmatig indrukwekkende bruggen tegenkwamen.

Onze laatste stop voor vandaag was “Fox Glacier Viewpoint”. De glacier was nog net te zien, want er hing nog wat laaghangende bewolking voor.

Op nog geen 5 min van het viewpoint vonden we onze volgende overnachting. Het weer was heerlijk en geen "sandflys" te vinden. We hebben dan ook heerlijk buiten op een kleedje gezeten. Tegen half 6 was het tijd om aan ons avondritueel te beginnen en lagen we dit keer lekker op tijd in bed.

Water, Water en nog meer Watervallen

Met veel regen en onweer werden we wakker. We zochten het weerbericht op en zagen dat het nog heel de ochtend zou blijven regenen. We besloten lekker rustig aan te doen en deden wat onderzoek naar mogelijke visa aanvragen voor de aankomende landen. Tegen 12 uur reden we van de camping af, door het “Mount Aspiring National Park”.

We zagen onderweg echt overal water uit de bergen komen en de voorheen kabbelende stroompjes, kolkten nu heftig.

Een kwartier na vertrek, stopten we bij de“Fantail Falls”. Via een route van nog geen 5min liepen we er heen en keken we naar een bulderende waterpartij.

De “Diana Falls” fotografeerde we vervolgens vanuit de auto, aan de kant van de weg. Waar de waterval letterlijk naast de weg naar beneden stort.

Bij de “Thunder Creek Falls” was het mega druk en het wachten waard om de waterval te kunnen zien. Met een tree of 20 stonden we met onze schoenen vlakbij het water. Best een beetje spannend, maar niet gevaarlijk. Aangezien het al 1 uur was, besloten we op de parkeerplaats gelijk te lunchen. Het was leuk om tegelijkertijd naar de parkerende, uitstappende en overstekende mensen te kijken. 

Een klein kwartier verder diende onze volgende stop zicht aan, “Haast River Viewpoint”. We maakten een foto op een aantal stappen van de camper vandaan. De zon was inmiddels gaan schijnen, al regende het nog wel.

De “Roaring Billy Falls” zette Edwin eerst zelf op de foto, waarna we er een stukje verder alle drie te voet op pad. Wel liepen we op onze slippers, aangezien de ingang geheel was ondergelopen met water. 

Eenmaal terug in de camper aten we fruit en keken we naar de andere toeristen hoe zij dit zouden trotseren. 

Het was inmiddels rond half 4 toen we op een plek aankwamen in “Haast”, waar we vrij konden parkeren aan het strand. 

We hadden weer warme voeten en het was inmiddels droog geworden. De zon was inmiddels gaan schijnen en na een kwartier parkeerde er een andere camper naast ons. Een gezin uit München, met oa dochter Josephine van 4 jaar. De meisjes wisselde tekeningen uit en plukte samen bloemetjes die ze in het water zetten.

Nadat we hadden gegeten liepen we nog even naar de zee, die op 50m van onze camper was. Femke maakte hoopjes van zand en Edwin maakte foto’s van de indrukwekkende golven. 

Op het verlaten strand kwam daar ook het gezin uit Duitsland aangelopen en wederom speelde de meisjes met elkaar, echt zo leuk om te zien hoe kinderen naar elkaar toe trekken. 

Het was ondertussen bedtijd en de meisjes liepen hand in hand naar de campers toe. Er kwam nog een knuffel en een goede nachten en toen was het wassen en door naar bed. Femke sloot de dag met met “Het was echt een leuke dag Papa en Mama!”

Wij sloten zelf deze dag af met de wetenschap dat we nu op de helft van onze reis zijn. Wat gaat de tijd toch snel.

Korte Ritjes Met Veel Wind

Nadat onze naasten buren voorzien waren van de prachtige geplukte oranje bloemen, vertrokken we van de camping.

Op 10min afstand van de camping was een aardbeien kwekerij. We vonden het leuk om Femke te laten zien hoe de aardbeien groeien en hoe deze daarna te plukken. Een half uur later zaten we met 2kg aardbeien, een koffie en een thee te kijken naar onze kleine grote meid die aan het spelen was in de zandbak.

We reden terug langs de camping, opweg naar een bos met heel veel kleine huisjes. Om 11:45 uur kwamen we hier aan. Nadat we hadden gewandeld en geluncht, reden we 2 uur later weer verder.

Nog geen 2 minuten maakten we een korte stop bij de “Hāwea Dam”. Het waaide inmiddels flink en het water klotste dan ook hard op de rotsen.

We begonnen aan de “Haast Pass”, een mooie route dwars door de bergen. We reden al snel met drie “Jucy” campers achter elkaar. De twee campers voor ons sloegen af bij het uitkijkpunt “Lake Hawea, dus wij daar als grap achteraan.

Een aantal minuten verder konden we bij het water komen en besloten we daar ons fruit te eten. Helaas waaide het nogal flink, dus zaten we vlug weer in de camper. 

Het volgende prachtige uitzicht was op “Lake Wanaka”, waar de wolken prachtige prachtige schaduwen in het water gaven.

Rond kwart voor 4 kwamen we aan bij de camping “Wonderland Makarora Lodge”. Hier kochten we een ijsje voor Femke en namen we een lekkere warme douche.

Voor wie ons blog 9 jaar gelezen heeft, weet dat dit een plek is die wij al eerder hebben bezocht. Het gaf ons veel herinneringen en werd Petra er zelfs ook wat emotioneel van.

Roadtrip Terug

Gelukkig was dit weer een rustige nacht in het dal en een stuk aangenamer dan gisteren. Nadat we ons ochtendritueel hadden gedaan, vertrokken van de camping over dezelfde weg waarover we gisteren waren aangekomen. 

Nadat we er een klein uurtje op hadden zitten, reden we het gras op bij een speeltuin. Helaas waren de onderdelen voor oudere kinderen, maar dat maakte Femke niets uit. Ook de “Flying Fox” moest natuurlijk weer worden getest worden en ze kreeg Petra zover om samen te gaan. Beide gierden het uit van het lachten. 

Vandaag moest er ook weer getankt worden en nadat de tank weer vol zat, stopten we na een half uurtje bij een supermarkt. Altijd weer een fijn gevoel om alles aangevuld te hebben.  

Deze keer lunchten we op een minder mooie plek, maar liepen we (wel 50m) naar de “Old Shotover Lower Bridge”. 

Ook moest er een stukje van de route van gisteren teruggereden worden, maar dat was totaal niet erg. Het was namelijk de mooie route “Highway 6”, met mooie bergpassen. 

Tegen het einde van de middag stopte we wederom bij een speeltuin. Edwin ging lekker even op stap met de camera en maakte een mooi foto van “That Wānaka Tree”. Deze boom is heel erg bekend, omdat hij in het water staat.

Voordat we naar de camping reden, maakte we onze laatste stop bij de “Wānaka Levender Farm”. Nog niet alle lavendel stond in bloei, maar het gedeelte wat al bloeide rook fantastisch. 

We vonden een camping voor de nacht naast "Red Bridge".

Nadat we op de camping gegeten hadden, strekte Petra en Femke nog even de benen. Hierna zette we alle foto’s van de afgelopen dagen op de computer.