Propeller-Vliegtuig.

Voor de zekerheid hadden we onze wekker gezet om 7 uur, maar we waren al om half 7 wakker. We luchten en op het gemak. In tegenstelling tot gisteren, mochten we nu onze bagage zelf naar beneden tillen. 

We liepen ruim voor op schema en we waren al snel op de luchthaven. Kortom veelte vroeg, maar beter zo dan te laat. We zaten in 1 grote vertrekhal en we zaten daar wel prima. Na 1,5 uur wachten was het onze beurt om naar het vliegtuig te gaan. Dit keer geen mega vliegtuig, maar een heus propeller-vliegtuig.

Femke vond het helemaal geweldig om zo in het vliegtuig te stappen, want ze mocht in haar wereld op de startbaan lopen. 

Het was klein, knus en voorzien van heel veel herrie. Ondanks dat het super vliegweer was, ging het vliegtuig nog alle kanten op.

Gelukkig was het een korte vlucht. Er was net genoeg tijd om koffie en thee te doen of we gingen alweer naar beneden. Femke had nog snel een rondje met de zuurtjes gelope, uiteraard met een grote glimlach op haar gezicht. We maakten een zachte landing en daar stonden we dan, in Nelson en we werden heel warm ontvangen door Lindsay en haar zoon Sam.

Enkel onze koffers van de band afhalen en daar gingen we, naar het huis van Maurice, Lindsay en hun andere zoon Max. Na een heerlijke lunch, was het nu tijd om te ontspannen. Hier blijven we de komende 2 weken om eventjes lekker op adem te komen. Het voelt hier echt als een heel warm en welkom thuis.