Onderweg Naar Het Zuiden Van Nieuw Zeeland

Na een nacht met veel wind, geschud aan de camper en Femke die hierdoor veel lag te draaien, werden we uiteindelijk toch pas rond half 8 wakker. Er stonden om ons heen nog wat auto’s en campers, maar gelukkig was het nog erg rustig op deze camping. Het is overigens niets anders dan een heel, maar dan ook heel groot grasveld, waar je vrij mag parkeren. Voor wie geen eigen toilet heeft, is er een klein sanitair gebouw.

Rond kwart over 10 reden we, zeker niet als eersten, weg van de camping. We sloegen rechtsaf en reden over een smalle brug richting “Rakaia”.

Er stond nog steeds flinke wind en na het passeren van tegemoetkomende vrachtwagens, was het flink tegen sturen om recht op de weg te blijven rijden. Helaas was dit vandaag een wat saaiere route qua landschap, het grootste gedeelte van de dag zouden we rechtdoor rijden. 

Even tegen 11 uur zetten we onze camper aan de kant, aan de rand van een grote speeltuin. Er waren twee mannen bezig het kader van de speelruimte te voorzien van nieuwe houten planken, die daarna ook gelijk gebeitst werden. Het was dus flink opletten geblazen, dat Femke niet met haar nieuwe broek hier tegen aan zou komen. 

Nadat alle speeltoestellen waren uitgeprobeerd, aten we aan een picknickbankje fruit. We maakte nog een foto van een hele grote vis en liepen we hierna terug naar de camper. 

Hierna volgende weer een km of 10 rechtdoor en uiteindelijk besloten we onze camper in de graskant te parkeren, aan een zijstraat van deze hoofdweg. We moeten er erg aan wennen, maar het is hier gebruikelijk dat je in de graskant mag parkeren, bijvoorbeeld om naar een picknickbankje toe te rijden. Nadat we hadden geluncht, kleurde Femke een tekening en maakte Edwin een mail naar de camper verhuur nav gisteren. 

Het laatste half uur reed Petra, met als eindbestemming de camping “Winchester Bridge Reserve”.  

Wellis waar een kleiner grasveld, maar wederom mocht je staan waar je wilde. We zetten de camper naast een boom, zodat we wat schaduw hadden. 

Edwin liet aan Femke zien waar we inmiddels allemaal zijn geweest, waarna ze lekker op een kleedje achter de camper gevonden stenen voorzag van stift. 

Ook liepen Petra en Femke nog een rondje over het terrein en kwamen ze terug met een schedel van een konijn. De botjes hadden ze wijselijk laten liggen, maar een foto moest er wel van worden gemaakt. 

Achteraf was dit niet heel handig, want na het avondeten had Femke veel moeite om in slaap te komen. Ze vroeg zich af of er geen konijnen in de camper konden komen, want ze hadden wel hele scherpe tanden en ze was bang dat zij haar op zouden komen eten. Uiteindelijk viel ze om half 9 eindenlijk in slaap en hadden we nog even 1,5 uur voor onszelf.